پنجشنبه ۱۳۸۸/۰۹/۱۹
دومین مصاحبه!
قرار مصاحبم ساعت ۵ بعد از ظهر بود.کسی که قرار بود با هام مصاحبه کنه دختر جوونی بود به اسم آریانه.قبل از مصاحبه خیلی استرس داشتم 
ولی موقع مصاحبه خیلی خونسرد و با اعتماد به نفس بودم.تمام سوالاتش رو با صداقت و با لبخند جواب دادم.
ازم پرسید چند وقت میخوای اینجا زندگی کنی؟منم گفتم" شاید برای همیشه.آخه اقامت دائم دارم".بعد پرسید: "چه جوری اقامتت رو گرفتی؟"منم گفتم:" با مدرکی که دارم و سوابق کاری و آیلتس و ..."
پرسید:" کار رو از کجا پیدا کردی؟" جواب دادم: "روزنامه های محلی"بعد پرسید: "چرا این کار رو انتخاب کردی؟"
گفتم:"به خاطر اینکه کار بود.میخوام پول در بیارم تا اجاره خونم رو بدم .در ضمن این کار نیاز به تجربه قبلی و هیچ گواهینا مه ای چیزی نداره"
پرسید:"چقدر طول میکشه تا برسی به اینجا؟" گفتم:"کمتر از ۲۰ دقیقه" که البته یک کم اغراق کردم.حداقل نیم ساعت طول میکشه.
ازم پرسید: "فامیلی رو اینجا داری؟"گفتم:"برادرم هست."گفت: "خوبه حالا تنها نیستی."کلادختر خوبی بود .قیافش هم بد نبود.انگلیسی رو هم خیلی واضح و شمرده حرف میزد.اسمش هم شبیه ایرانی ها بود.
یک سری سولات هم کرد راجع به اینکه چند روز در هفته میتونی بیای و چند ساعت میتونی کار کنی و آخر هفته ها چه جوری میتونی بیای.منم گفتم:" هر موقع بخاید من میتونم بیام."
بعد گفتش"صادقانه بگم که نزدیک ۱۵۰ نفر برای این کار درخواست دادند.من باید همه رو مرور کنم و اگه اوکی شد بهت زنگ میزنم" راست هم میگفت حتی موقع مصاحبه موبایلش پشت سر هم زنگ میخورد.باورم نمیشد که برای کار به این پیش پا افتادگی ۱۵۰ نفر درخواست بدن.مطمیننا خیلی از این ۱۵۰ نفر تجربه مرتبط هم داشتند.هیچی دیگه ما کلاهمون پس معرکه هست.عیبی نداره .من همچنان امیدوارم.
صبح نزدیکه ۲ ساعت دوچرخه سواری کردم.استرالیایی ها خیلی حیوون دوست هستند.مخصوصا سگ.سگ هاشون رو میآرن برای پیاده روی.بعضی از این سگها هم واقعا خوشگلند.منم همیشه دوست داشتم که یک سگ داشته باشم.به امید اون روزکه اول یک خونه بخرم بعد یک سگ
