پنجشنبه ۱۳۸۸/۰۶/۱۲
ثریا در اغما
کتاب داستان سفر نا خواسته جلال آریان هست از آبادان جنگزده به پاریس گهواره تمدن.آریان برای دیدن خواهر زاد ه اش (ثریا) که در اثر یک تصادف به اغما فرو رفته به پاریس میره.او در این سفر نا خواسته با حقایق تلخی روبرو میشه:با جامعه روشنفکر ایرانی در غربت آشنا میشه،تفاوت های زندگی ایرانی و فرانسوی رو درک میکنه و ...
ثریای این کتاب نمادی از ایران و ایرانی هست.دختر زیبایی که در اوج جوانی و زیبایی به حالت کما فرو رفته.در جایی از کتاب دکتر فرانسوی ثریا از آریان میپرسه:
"-کلمه ثریا در فارسی چه معنایی دارد مسیو آریان؟
-نمیدانم دکتر.مطمین نیستم.
-اشاره به وضع فعلی ایران ندارد یا اشاره به جهان ندارد؟"
آریان با دیدن زندگی اشرافی فرانسویها به یاد زندگی فلاکت بار و فقیرانه ایرانی می افته:
"زندگی ساده و خوب فرانسه.گهواره و گور دانش و ادب.بابا شامپاینی داد.ماما خاویار داد.آنقدر رندگی میکنیم تا بمیریم.در آبادان بچه ها آنقدر میمیرند تا زندگی کنند."
جالب اینجاست که گرچه کتاب برای ایران زمان جنگ نوشته شده اما به نظر من شباهت های زیادی به ایران معاصر خودمون داره.انگار که ما در طول این دوران نه تنها پیشرفتی نداشتیم بلکه عقبگرد هم زده ایم.هنوزم که هنوزه مردم توی صف شیر و مرغ و گوشت و ... هستند و هنوزم کوپن رواج داره و هنوزم که هنوزه کشور در وضعیت جنگی به سر میبره.
تو کتاب از زبان ایرانیان غربت نشین میشنویم:
"از چیست چنین بیچاره شده ایم؟ کوته دست و غمخواره شدیم؟
از خانه خود آواره شدیم؟ نادیده چو ما کس دربدری!
ایران بنگر ویرانه شده بین مهر وطن افسانه شده
خلقش همه جا دیوانه شده نابود شود اینسان بشری!
زین پس به ره مردان پوییم بر درد وطن درمان جوییم
ایران ایران ایران گوییم در ورد شب و روز و سحری"
