سلام.چهار شنبه شب خانوادگی نشستیم پای تلویزیون بازی ایران -امارات رو ببینیم.من بودم پدر مادرم و برادر بزرگم.مادرم مثل همیشه پای تلویزیون بود و تلویزیون رو نگاه نمیکرد.سرش رو به خیاطی و دوخت و دوز گرم کرده بود و فقط گوش میداد.مطمئنم دلش بیشتر از همه شور میزد(شاید یک جورایی دلش نمی اومد تلویزیون رو ببینه)

مثل همیشه  عربها(اماراتیها) یک گل جلو افتادند و شروع کردند به بازی ناجوانمردانه و وقت تلف کردن.داور هم که قربونش برم تعطیل تعطیل بود.توی این شرایط حساس بود که پیر فوتبال ایران( کریم باقری) بازم به کمک تیمش و دوست قدیمیش علی دایی اومدو نشون داد که یک بازیکن چقدر میتونه تاثیر گذار باشه.

باقری بازیکن بزرگیه.بازیکن با اخلاقی که نشون داد تنها چیزی که براش مهمه تیم ملی کشور و مردمش هستند.مربی های بزرگی کریم رو تمجید کردند.آخریش افشین قطبی بود که لقب "شیر خستگی ناپذیر"رو به کریم داده بود.از خصوصیات باقری با جون و دل و تعصب بازی کردنه که همین بازیش رو برای آدم دلچسب میکنه.

اوس کریم یک بار دیگه نشون داد که یک تراکتوره!تراکتوری که هر چی کهنه تر میشه بهتر کار میکنه!تراکتوری که نمادی از شهرش تبریز هست!یک تراکتور که همه بهش افتخار میکنند!

بازگشتت به تیم ملی مبارکه!