پنجشنبه ۱۳۸۸/۱۰/۰۳
محله وست مید
تو اون یکی اتاق هم یک دختر و پسر کره جنوبی هستند.اتاق خوابم به سمت خیابونه و تلویزیون هم داره.اینترنت هم بهم دادند که البته لازم ندارم چون خودم وایرلس دارم.دختره فکر کنم داره پرستاری میخونه.پسره هم مثل اینکه قبلا تو ملبورن شیمی میخونده.
صبح بعداز اینکه کلید رو گرفتم و مستقر شدم رفتم برای خونه غذا و میوه و شیر و ... گرفتم.تو سیدنی آدم ماشین نداشته باشه خیلی اذیت میشه.مجبور شدم اون همه راه از فروشگاه نزدیک ایستگاه قطار تا دم در خونه بارها رو خودم با دست بیارم.اونم تو این گرمای عجیب اینجا.حسابی از کت و کول افتادم.
دیروز تقریبا اخرین روز کاری تو این طرف سال بود.کالین دیشب ازم پرسید فردا میتونید بیای؟گفتم حتما.گفت سه شنبه یا چهار شنبه هفته بعد چی؟گفتم حتما.خیلی خوشحال شدم
.ولی بعد از نیم ساعت یکی دیگه اومد گفت تا کالین بهت زنگ نزده نیا.
الان منتظرم موبایلم زنگ بخوره.خدا کنه زنگ بزنند
. تو خونه موندن تو سیدنی آدم رو اذیت میکنه.
راستی میخوام اگه تو محل کارم دین رو دیدم باهاش آشتی کنم.دوست ندارم کدورتی بین من با کس دیگه باقی بمونه.
راستی نزدیک اینجا یک زمین گلف هست که جون میده برای دویدن.
